Kazania

27.09.2020
Dziesięć Rzeczy, Które Powinieneś Wiedzieć O Starszych Kościoła

Dziesięć Rzeczy, Które Powinieneś Wiedzieć O Starszych Kościoła

12 czerwca 2014 przez: Jeramie Rinne

Ten artykuł jest częścią serii 10 rzeczy, które powinieneś wiedzieć.

1. Starsi są pasterzami.

Zarówno Stary, jak i Nowy Testament wielokrotnie używają metafory „pasterza” do opisania duchowego przywództwa ludu Bożego. Nic dziwnego, że Nowy Testament uważa również starszych za pasterzy (np. Dzieje 20:28; 1 ​​Piotra 5: 1-4). Misją starszych jest prowadzić, nauczać, chronić i kochać członków ich kościoła tak, jak pasterze opiekują się owcami w trzodzie, aby członkowie kościoła dorastali do duchowej dojrzałości (Efezjan 4: 11-13).

2. Starsi są pastorami.

Ten drugi punkt stanowi powtórzenie pierwszego, ale wymaga powtórzenia. Słowo „pastor” oznacza „pasterz”. Często nazywamy płatnych kaznodziejów „pastorami”, a przywódców świeckich „starszymi”. To rozróżnienie może subtelnie kształtować nasze myślenie, abyśmy postrzegali pastorów jako zawodowych ministrów, a starszych jako zarząd kościoła, który wspiera ministrów. Ale pastor jest starszym, a starszy jest pastorem. Starsi powinni robić te rzeczy w lokalnym kościele, które, jak zakładają, robiłby pastor, nawet jeśli spędzają mniej godzin w tygodniu niż opłacany pastor.

3. Starsi są w liczbie mnogiej.

Starsi (liczba mnoga) zawsze znajdujemy w kościołach Nowego Testamentu (np. Dz 15: 4; 20:17; Tytus 1: 5). Każdy zbór powinien mieć zespół pasterzy.

4. Starsi muszą być pobożni.

Opisy stanowisk w Starym Testamencie dla starszych koncentrują się głównie na cechach charakteru (np. 1 Tymoteusza 3: 1-7; Tytusa 1: 5-9). Starsi muszą być opanowani, rozsądni, święci i gościnni. Nie mogą być pijakami, łobuzami ani karczownikami. Starsi muszą być „bez zarzutu”.

5. Starsi powinni modelować pobożność.

Charakter starszych ma znaczenie, ponieważ starsi modelują chrześcijańską dojrzałość Kościoła (1 Piotra 5: 3; Hebrajczyków 13: 7). Członkowie Kościoła powinni widzieć w swoich starcach inspirujące, choć niedoskonałe, przykłady charakteru Jezusa.

6. Starsi powinni uczyć.

Starsi muszą umieć nauczać (1 Tymoteusza 3: 2), aby mogli budować kościół w zdrowej doktrynie i obalać fałszywych nauczycieli (Tytusa 1: 9; por. Dz 20, 30-31). Nauczanie starszych może przybierać różne kształty: indywidualne instrukcje, małe grupy, zajęcia lub głoszenie. Starszy nie potrzebuje doktoratu z badań biblijnych, ale musi być w stanie wiernie wyjaśnić prawdę biblijną.

7. Starsi muszą przewodzić.

Starsi mają pewien autorytet w stosunku do lokalnego kościoła. Właśnie dlatego Nowy Testament nazywa ich także „nadzorcami”. Władza starszych nie jest absolutna ani niekwestionowana, ani nie powinna być wykonywana w sposób dominujący. Jednak Bóg powołuje swoich pasterzy do zapewnienia przywództwa trzodom i ogólnie Bóg oczekuje, że kościół podda się temu przywództwu (Hebrajczyków 13:17).

Kładąc nacisk na celową posługę nad zarządzaniem projektami, książka ta zawiera jasny i zwięzły „opis pracy” dla starszych, pomagając przywódcom kościołów w dobrym prowadzeniu zborów.

8. Starsze przywództwo zaczyna się w domu.

Jeśli jest żonaty, starszy powinien być „mężczyzną jednej kobiety” (1 Tymoteusza 3: 2; Tytusa 1: 6), co oznacza przynajmniej, że jest wiernym mężem. Jeśli ma dzieci, musi je dobrze wychowywać, aby nie wymknęły się spod kontroli (1 Tymoteusza 3: 4). Powinieneś wykazać się zdolnym przywództwem we własnym gospodarstwie domowym, zanim zaczniesz kierować domem Boga.

9. Starsi muszą być mężczyznami.

Starszeństwo tylko dla mężczyzn jest przedmiotem gorącej dyskusji. A jednak Biblia wydaje się niezwykle prosta: starszy musi być „kobietą”. Tak jak Bóg wzywa ludzi, aby byli głowami ich domów, tak też wzywa wiernych ludzi, aby prowadzili swój kościół.

10. Starsi nie są Jezusem.

Jezus jest Głównym Pasterzem, a starsi są jedynie jego tymczasowymi pomocnikami (1 Piotra 5: 4). W najlepszym wypadku starsi modelują charakter Jezusa, uczą słowa Jezusa i prowadzą kościół, kierując go w stronę Jezusa i jego misji. Dobrzy starsi nigdy nie tracą świadomości, że sami są owcami, całkowicie zależnymi od łaski Dobrego Pasterza.

Niektórzy twierdzą, że starszeństwo nie działa. Odpowiadam, masz rację. Jak to działa, gdy mianujemy duchowo niezdolnych, niewykwalifikowanych starszych? To nie zadziała, jeśli nie będziemy postępować zgodnie z Bożym podręcznikiem starszeństwa. Pierwszą kwestią jest to, że starsi muszą mieć biblijne kwalifikacje do starszeństwa do pracy

I. Konieczność kwalifikacji biblijnych

              Kiedy dochodzimy do tematu starszych kościelnych, Nowy Testament zdecydowanie podkreśla kwalifikacje starszych. W rzeczywistości Nowy Testament podaje bardziej szczegółowe instrukcje dotyczące kwalifikacji starszych niż jakikolwiek inny aspekt starszeństwa.

              Dla Pana jest to sprawa bardzo ważna. Bóg ustanowił standard dla osób sprawujących nadzór duszpasterski. Nie tylko każdy może być starszy. Nie masz prawa wyznaczać mężczyzn na starszych, ponieważ są oni twoimi przyjaciółmi lub dlatego, że chcesz uhonorować osobę za doskonałą obecność. Nie powinieneś też umieszczać bogatych ludzi na starościach, ponieważ mają moc i wpływy.

Pozwólcie, że zasugeruję trzy ważne powody konieczności biblijnych kwalifikacji:

o Aby chronić kościół przed niezdolnymi do kierowania mężczyznami.

Przykład: kwalifikacje chronią kościół przed porywczym człowiekiem, wojownikiem, dominującą osobowością, chciwym człowiekiem, niemoralnym, niewiernym człowiekiem, niedojrzałym człowiekiem, człowiekiem o złym osądzie, człowiekiem niezdyscyplinowanym i człowiekiem niezdolnym świadectwo w społeczności.

Z pewnością nie pozwolisz, aby tylko ktoś prowadził Twoją firmę lub finanse rodzinne, a nawet opiekował się dziećmi, nie znając moralnego charakteru tej osoby. Dlaczego więc miałoby być inaczej w domu Boga?

Nic nie jest bardziej szkodliwe dla kościoła niż niezdolni, niewykwalifikowani starsi. Niezdolny starszy jest źródłem lat niekończących się kłopotów. Kwalifikacje te mogą pomóc miejscowemu kościołowi powstrzymać niezdolnego mężczyznę do stania się starszym lub usunąć niezdolnego mężczyznę ze starszeństwa. Nikt nie ma prawa narzucać się ludowi Pańskiemu jako przywódcy.

o Aby poprawić moralny i duchowy charakter starszych.

Im dłużej studiuję te kwalifikacje, tym bardziej jestem pod wrażeniem ich mądrości. Chcę zachęcić was, jako starszych, do kontynuowania medytacji i refleksji nad nimi. Z głębokiej refleksji nad tymi cnotami można się wiele nauczyć. Pomogą ci ulepszać swoją postać i identyfikować słabości wymagające pracy. Wszyscy możemy poprawić naszą „samokontrolę”, „oddanie”, nasze umiejętności rodzicielskie i umiejętności związane z mężem, naszą równowagę w osądzaniu. Im bardziej Chrystusowy charakter, tym lepszy będzie przykład dla innych. Te kwalifikacje postaci stanowią dla nas standard, do którego dążymy przez całe życie.

o Aby poprawić umiejętności pasterskie starszych.

Jeśli głęboko zastanowisz się nad kwalifikacjami, pokażą ci, jak poprawić swoje umiejętności pasterskie wśród ludzi. Pomyśl o cechach takich jak „nie porywczy”, „łagodny, gościnny”, „nie kłótliwy”, „zdolny do udzielania wskazówek w solidnej doktrynie”, „[miłości] dobra” i „chętny” do pasterza. Im więcej poprawisz te cechy w swoim życiu, tym będziesz lepszym pasterzem. Wszyscy możemy poprawić nasze umiejętności w kontaktach z ludźmi i zarządzaniem rodziną.

Zidentyfikuj kwalifikacje, nad którymi musisz popracować, aby poprawić swoją postać i umiejętności pasterza. Spójrzmy teraz na kwalifikacje. Trzy główne fragmenty to 1 Tym. 3: 1-7, Tytusa 1: 5-9, 1 Piotra 5: 1-4.

II. Kwalifikacje biblijne dla starszych duszpasterskich

Naszym punktem wyjścia będzie pragnienie pracy.

1. Pragnienie starości motywowane Duchem Świętym

„Uważajcie uważnie na siebie i na wszystkie trzody, w których Duch Święty was nakłaniał, abyście dbali o kościół Boży” (Dz 20:28).

„To powiedzenie jest godne zaufania: jeśli ktoś dąży do funkcji nadzorcy, pragnie szlachetnego zadania” (1 Tym. 3: 1).

„Pasterz trzodę Bożą, która jest pośród was, sprawując nadzór, nie pod przymusem, ale chętnie, tak jak Bóg chciałby was; nie dla haniebnego zysku, ale chętnie ”(1 Piotra 5: 2).

Pierwszym wymaganiem jest wola i wezwanie Ducha Świętego.

Paweł i pierwsi chrześcijanie oklaskiwali pragnienie starości, tworząc popularne chrześcijańskie powiedzenie: „Jeśli ktoś aspiruje do funkcji nadzorcy, pragnie szlachetnego zadania” (1 Tym. 3: 1). Piotr również nalegał, aby starszy pasterz trzodę „chętnie” i „chętnie” (1 Piotra 5: 2).

Prawdziwe pragnienie kierowania rodziną Bożą jest zawsze pragnieniem wygenerowanym przez Ducha. Paweł przypomniał starszym z Efezu, że to Duch Święty, sam – a nie kościół czy apostołowie – umieścił ich jako „nadzorców” w kościele, aby paść trzodę Bożą (Dz 20:28). Duch zasiał duszpasterskie pragnienie w ich sercach. Dał przymus i siłę do wykonania pracy, mądrość i odpowiednie dary, aby opiekować się trzodą.

Starsi byli Jego mądrym wyborem do tego zadania. W kościele Bożym nie liczy się wola człowieka, ale wola i porządek Boga. Zatem jedynymi ludźmi, którzy kwalifikują się do starszeństwa, są ci, którym Duch Święty daje motywację i dary do tego zadania. Jest to jeden z powodów, dla których nazywani są „szafarzem Bożym” (Tyt. 1: 7).

              Przykładem pożądania jest misjonarz. Jak człowiek zostaje misjonarzem? Zaczyna się od pragnienia szerzenia ewangelii na całym świecie. Skąd to pragnienie? Duch Święty.

2. Wymagania moralne i duchowe

Pragnienie nie wystarczy; czasami pragnienie starości może być fałszywym pragnieniem; oszustwo serca lub wynik dominującej osobowości, która chce rządzić innymi. Aby więc chronić Kościół przed fałszywym pragnieniem i nieodpowiednimi ludźmi, Duch daje nam praktyczne, obiektywne kwalifikacje do testowania pragnienia kandydatów. Gdyby Paweł był z nami, takich cech szukałby u potencjalnego starszego.

Te obiektywne kwalifikacje biblijne można podzielić na 9 kategorii.

A. DOBRA REPUTACJA

„Powyżej wyrzutu” (1 Tym. 3: 2, Tytusa 1: 6)

„Szanowany” (1 Tym. 3: 2)

„Dobrze przemyślane przez osoby postronne” (1 Tym. 3: 7)

Ilustracja: Wielki Mur Chiński ma ponad 1500 mil długości (2400 kilogramów). Ma wysokość od 15 do 30 stóp (5-9 metrów). Rozpoczęto go ponad 2400 lat temu. Jednak trzy razy został złamany przez ludzi, którzy przekupili strażnika, aby pozwolić wrogowi przejść przez bramy. Rząd zainwestował wiele pieniędzy i siły ludzkiej, aby chronić naród za pomocą wysokiego muru, ale nie zainwestował w moralny charakter jego narodu. Strażników można łatwo przekupić pieniędzmi, przez co mur był bezwartościowy!

Ilustracja: Eric Alexander, niegdyś sławny kaznodzieja z Glasgow, opowiada tę interesującą historię:

W 1939 r., Kiedy wybuchła druga wojna światowa, Winston Churchill został wyznaczony na prywatnego lekarza, który był z nim przez cały czas. Ten lekarz podróżował z Churchillem i poświęcił całą swoją uwagę Churchillowi, żyjąc z nim codziennie. Jeśli ktoś miał jasny pogląd na prawdziwy charakter Churchilla, był to ten człowiek.

Wiele lat później lekarz opublikował pamiętnik, który prowadził, żyjąc i podróżując z Churchillem. Ten pamiętnik oferuje kulisy spojrzenia na Churchilla w kluczowym momencie w historii i zapewnia bogaty wgląd w jego postać. Ten lekarz przyszedł przemawiać na Uniwersytecie Glasgow, a to, co powiedział, bardzo poruszyło Erica Alexandra.

Powiedział uczniom: „świat potrzebuje przede wszystkim silnego przywództwa postaci” i że „wynik tej wojny będzie zależał wyłącznie od jakości przywództwa w różnych narodach”.

Eric Alexander wziął sobie tę wiadomość do serca i powiedział: „Dzisiaj ludzie domagają się prawdziwego przywództwa postaci”.

W Psalmie 101 król Dawid oświadcza Bogu, że zbuduje naród na integralności i nienaganności charakteru, i że tak uczynił. Zobacz ten Psalm jako doskonały przykład przywódcy. To jest inspirujący przykład.

Te ilustracje pokazują, że w dziele Pana postać jest wszystkim! Charakter naszych starszych jest tym, co robi różnicę w lokalnym kościele. Możemy mieć najlepszą strukturę i zasady rządzenia, ale jeśli nie będziemy mieć ludzi o moralnym i duchowym charakterze, organizacja kościelna nie odniesie sukcesu w byciu tym, czego Bóg chce.

Problemem jest dziś znalezienie wykwalifikowanych mężczyzn o charakterze. Nasze grzeszne, świeckie społeczeństwo rujnuje charakter naszego ludu. Szczególnie musimy ostrzec i przygotować naszych młodych mężczyzn i kobiety do przyszłego przywództwa.

Jak wynika z naszych własnych tekstów, pierwszą i nadrzędną kwalifikacją jest bycie „bez zarzutu”. Kandydat do starości nie powinien znajdować się w chmurze podejrzeń i oskarżeń moralnych i duchowych. Ważne jest to, co uważa społeczność zewnętrzna. Jeśli ludzie w pracy lub w okolicy powiedzą: „Ten człowiek jest starszy w twoim kościele? On jest chrześcijaninem? On tak nie żyje! ”, Że człowiek nie powinien kwalifikować się do kierowania rodziną Boga. Biblia mówi, że liczy się światowy osąd twojego życia! Starszy powinien być człowiekiem o dobrej reputacji publicznej (Dz 6: 3).

Kwalifikacja ta powinna być wstępem do każdej kwalifikacji.

B. ŻYCIE RODZINNE: ŻYCIE MORSKIE I SEKSUALNE

„Mąż jednej żony” (1 Tym. 3: 2, Tytusa 1: 6)

Na obu listach starszych kwalifikacji Pawła pierwszą cnotą dla konkretnej postaci jest „mąż jednej żony”. To zdanie oznacza, że ​​starszy musi być bez zarzutu w swoim życiu małżeńskim i seksualnym. Musi być mężczyzną jednej kobiety. Musi być bez zarzutu w swoim związku z innymi kobietami. Musi być przykładem wiernego monogamicznego małżeństwa.

W niemoralnym seksualnie świecie Bóg troszczy się o tę dziedzinę życia. Jest to kluczowy poligon doświadczalny.

Widzimy jednak plagę wśród upadłych pastorów. Robi się tak źle, że nie jest już postrzegane jako wielka sprawa w niektórych kościołach.

Ilustracja: Młoda dama powiedziała mi o swoim zniechęceniu pastorami swojego kościoła. Czterech pastorów z rzędu w miejscowym kościele odeszło z powodu cudzołóstwa. Chciała wiedzieć, czy gdzieś są dobrzy pasterze.

Howard Hendricks, profesor w Dallas Seminary, poinformował, że w ciągu dwóch lat ponad 200 absolwentów Dallas Seminary zostało złapanych na cudzołóstwie. Książka Dicka Swartleya o pastorach i nadużyciach seksualnych przedstawia szokujące statystyki.

BYĆ MENTORAMI:

Bóg żąda, aby jego pasterze byli ludźmi bez zarzutu w ich małżeństwie i życiu seksualnym.

Kościół stoi przed trudnym zadaniem znalezienia moralnie wykwalifikowanych liderów na przyszłość. Musimy zacząć teraz od naszych młodych ludzi. Musimy zająć się kwestiami pornografii i światowych postaw wobec naszej seksualności. Misjonarze w Europie już narzekają, że trudno jest znaleźć wykwalifikowanych mężczyzn.

Aby poradzić sobie z tą plagą w kościele, każdy lokalny kościół potrzebuje polityki seksualnej dla swoich przywódców. Muszą regularnie modlić się o ten problem na spotkaniach starszych. Jeśli potrzebujesz więcej informacji na temat polisy dla starszych, daj mi znać. Mamy jeden w LBC. Nie chcemy, aby nasi młodzi starsi padali ofiarą tego grzechu.

BYĆ MENTORAMI:

Często zadawane pytanie: Co dokładnie oznacza ta kwalifikacja, mężczyzna będący jedną kobietą? Czy rozwiedziony mężczyzna może być starszym? Co jeśli żona mężczyzny umrze, a on ożeni się ponownie? (Patrz Biblical Eldership str. 189–193).

C. ŻYCIE RODZINNE: DZIECI

„Musi dobrze zarządzać swoim domem” (1 Tym. 3: 4)

„Jego dzieci są wierzącymi i nie podlegają oskarżeniom o rozpustę lub niesubordynację” (Tytusa 1: 6)

Starszy przywódca również musi być bez zarzutu. Jego dzieci powinny być pod kontrolą „z całą godnością” (1 Tym. 3: 4-5). Dzieci są sprawdzianem przywództwa mężczyzny. Żaden ojciec nie jest doskonały, ale ojciec chrześcijański, który jest starszy, musi być bez zarzutu jako ojciec w oczach społeczności. Innymi słowy, pomimo normalnych problemów i problemów rodzinnych, powinien konsekwentnie wykazywać, że jest zaniepokojonym i zaangażowanym ojcem. Żadne z naszych dzieci nie jest doskonałe, ale według Tytusa dzieci starszego nie powinny być niesubordynowane ani marnotrawne.

BYĆ MENTORAMI:

Często zadawane pytanie: kwestia wierzących dzieci została omówiona w dalszej części Biblijnego Eldershipu str. 229. Pod pojęciem „wierzący” rozumiem dziecko, które jest posłuszne i wierne ojcu.

Powodem tego jest to, że kościół jest rodziną, a nie jakąś instytucją religijną.

D. OSOBISTA KONTROLA

„Trzeźwy umysł” (1 Tm 3: 2)

„Samokontrola” (Tytusa 1: 8)

„Nie chciwy na zysk” (Tytusa 1: 7)

„Nie zahartowany” (Tytusa 1: 7)

„Nie kłótliwy” (1 Tym. 3: 3)

„Nie pijak” (1 Tym. 3: 3)

„Zdyscyplinowany” (Tytusa 1: 8)

Samokontrola jest owocem Ducha Świętego w Galacjan 5: 22-23, więc ta kwalifikacja dotyczy posiadania przywódców kontrolowanych przez Ducha.

Księga Przysłów mówi: „Jak miasto włamane i pozbawione murów, jest człowiek, który nie ma kontroli nad swoim duchem” (25:28). Osoba bez panowania nad sobą staje się podatna na występki, namiętność, pożądanie i emocje. Samokontrola chroni i równoważy męską postać. Starszy musi być mężczyzną, który przejawia samokontrolę oraz zrównoważony, stabilny umysł i życie.

Ta kwestia samokontroli jest ważna. Wiele kwalifikacji dotyczy osoby „samokontrolującej”. Samokontrola jest szczególnie potrzebna w następujących obszarach:

Alkohol – co jest ogromnym problemem w wielu kulturach.

Pieniądze – co jest również dużym problemem w wielu kulturach. Niektórzy misjonarze zdali sobie sprawę, że nie mogą przekazać pieniędzy miejscowym, ponieważ kradzież jest sposobem na życie. Niektórzy nasi misjonarze odkryli, że ich najlepsi ludzie kradną fundusze kościelne lub sprzeniewierzają pieniądze kościelne. To bardzo zniechęcało naszych misjonarzy do kradzieży kluczowych braci. Nie bądźmy naiwni wobec tych pokus.

Nadużycie władzy – możesz myśleć, że niewłaściwe zachowanie seksualne jest największym problemem wśród przywódców kościoła. Ale większym problemem jest nadużycie władzy. Ten problem prowadzi do wielu innych problemów.

Gniewni pasterze zranili owce. Człowiek z problemem gniewu będzie źródłem wielu konfliktów w kościele.

Kłótnia – kłótnia jest dziełem ciała i jest potępiona w kilku miejscach w Nowym Testamencie. Kłótliwa osoba powoduje wiele niepokojów i zamieszania w lokalnym kościele.

Zrównoważony osąd – „trzeźwy umysł” – są ludzie, którzy są niestabilni psychicznie i emocjonalnie. Popadają w skrajności. To ludzie niezrównoważeni. One również powodują wiele problemów dla grupy ludzi.

E. UMIEJĘTNOŚCI RELACYJNE Z LUDZI

„Łagodny” (1 Tym. 3: 3)

„Upright” (Tytusa 1: 8)

„Nie zahartowany” (Tytusa 1: 7)

„Nie kłótliwy” (1 Tym. 3: 3)

„Nie arogancki” (Tytusa 1: 7)

Praca starszego jest pracą skoncentrowaną na ludziach. Musi prowadzić pasterzy, dlatego umiejętności interpersonalne są niezbędne w jego pracy. Wiele kwalifikacji starszego dotyczy umiejętności relacyjnych. Najpiękniejsze jest „łagodne” (1 Tym. 3: 3). To słowo powinno być zrozumiałe. Jest to kluczowa cnota wymagana od chrześcijańskiego starszego.

BYĆ MENTORAMI:

Patrz Biblical Eldership s. 197

W pracy duszpasterskiej najważniejsze są umiejętności relacji. W ten sposób starsi pasterze muszą być łagodni, stabilni, rozsądni i bezsporni. Nie może być wojownikiem ani gorącą głową. Niektórzy ludzie są zaangażowani w debatę i konflikty i ci ludzie nie kwalifikują się jako starsi.

Starszy nie może być arogancki (Tytusa 1: 7). NASB określa tę osobę jako „samowolną”

BYĆ MENTORAMI:

Biblical Eldership s. 232

Oznacza to, że nie jesteś samowolny ani nie podoba ci się. Jest to osoba, która chce na swój sposób, która nie jest graczem zespołowym i nie współpracuje dobrze z innymi starszymi. To jest ten starszy, który musi mieć kontrolę nad ludźmi i wykorzystywać swój autorytet w sposób władczy. Zachowuje się jak Diotrephes w 3 Liście Jana. Tacy ludzie często pchają się do kierownictwa i powodują wiele konfliktów w kościele. Ci ludzie nie są pokornymi przywódcami-sługami. Będą mieli tendencję do manipulowania ludźmi i nadużywania władzy.

Ilustracja: O pastorze w Sedalia, Kolorado. Ten pastor zna Biblię jak własną kieszeń, ale nie może dogadać się z ludźmi. Dlatego nieustannie powoduje walki z ludźmi we własnym kościele. W rezultacie jego kościół jest mały i walczy. Jest pasterzem, który kopie owce i wypędza każdego, kto się z nim nie zgadza. To zły i niestabilny człowiek.

F. GOŚCINNI I MIŁOŚĆ

„Gościnny” (1 Tymoteusza 3: 2, Tytusa 1: 8)

„Miłośnik dobra” (Tytusa 1: 8)

Większość ludzi nigdy nie pomyślałaby, że gościnność jest wymogiem dla starszego. Jest tak, ponieważ myślą o starszych, nie zaś starszych pasterskich. Starsi są kochającymi pasterzami ludzi.

Gościnność jest jednym z najpotężniejszych narzędzi, które mamy do służenia ludziom i poznawania ludzi. Kiedy ludzie są już w naszym domu, widzą nas inaczej.

Kochanie tego, co dobre, mówi o starszym, który czyni dobro dla innych ludzi, a który jest pomocny i hojny dla potrzebujących braci i sióstr. Nigdy nie lekceważcie siły gościnności i miłosiernych uczynków życzliwości, aby wpływać na ludzi dla Boga i kierować ludem Pana.

BYĆ MENTORAMI:

Zobacz zwłaszcza Dzieje 20: 34-35

Te dwie kwalifikacje są ściśle związane z doktryną miłości i nowym przykazaniem Jezusa Chrystusa (Jan 13:34), sumą wszystkich cnót chrześcijańskich. Gościnność promuje miłość i jest znakiem kochającego chrześcijaństwa. Starsi muszą kochać mężczyzn, którzy troszczą się o owce. Kiedy ludzie wiedzą, że ich kochasz, słuchają cię z większą otwartością.

G. UCZCIWOŚĆ OSOBISTA

„Powyżej wyrzutu” (1 Tym. 3: 2, Tytusa 1: 6)

„Być przykładem dla trzody” (1 Piotra 5: 3)

„Nie chciwy na zysk” (Tytusa 1: 7)

„Upright” (Tytusa 1: 8)

„Trzymaj się słowa godny zaufania, jak nauczasz” (Tytusa 1: 9)

„Święty” (Tytusa 1: 8)

W Ameryce dużym problemem jest wiarygodność przywódców chrześcijańskich. Howard Hendricks mówi, że cierpimy na AID, „nabytego braku integralności”. Hendriks mówi, że dzisiaj produkujemy gwiazdy, ale niewiele osób ma charakter. Tak wielu zostało złapanych w przestępstwa seksualne lub skandale finansowe, lub wykazało się niezdrową miłością do władzy i autorytetu. Mamy liderów, którzy wymieniają się postaciami za gotówkę. Władza, sława i pieniądze psują wielu z tych wielkich liderów. Niektórzy nazywają to największym wyzwaniem dla przywódców ewangelicznych. To jest żenujące. Desperacko potrzebujemy ludzi uczciwości.

O Królu Dawidie Pismo mówi: „Z sercem szczerego ich prowadził i prowadził ich zręczną ręką” (Ps. 78:72). Dawid był człowiekiem uczciwości i ludzie o tym wiedzieli. Miał zarówno charakter, jak i kompetencje. Ponownie w Psalmie 101 Dawid stara się być nienagannym władcą. Przeczytaj część tego zgromadzeniu.

Starsi potrzebują uczciwości w postępowaniu z pieniędzmi, autorytetem i doktryną. Starszy musi być człowiekiem jego słowa, człowiekiem, któremu można zaufać.

Innym sposobem sprawdzenia uczciwości starszego jest pytanie: czy możesz zaufać słowu tej osoby? Co z jego obietnicami? Uważaj na kogoś, kto mówi, że coś zrobi, a potem tego nie zrobi. Człowiek nie jest lepszy niż jego słowo. Starszy nie powinien być człowiekiem, który manipuluje ludźmi.

Wreszcie, czy zawód tego starszego pasuje do jego praktyki? Czy jest „święty” i „pionowy”?

BYĆ MENTORAMI:

Patrz Biblical Eldership str. 234-235

H. DUCHOWOŚĆ DUCHOWA

„Nie bądź niedawnym nawróconym, bo może zostać nadęty zarozumiałością i wpaść w potępienie diabła” (1 Tym. 3: 6)

Być może niektórzy nowi nawróceni zostali starszymi i z powodu dumy padli łatwym ofiarą fałszywego nauczania. Mówię to, ponieważ te kwalifikacje zostały rozwinięte i mogłyby wyjaśnić, w jaki sposób starość, którą wyszkolił Paweł, zawiodła sześć lat później.

Starszy musi być osobą, która została uratowana przez pewien czas i ma możliwość zdobycia dobrej reputacji wśród ludzi. Długość tego okresu będzie różna dla różnych osób.

Bardzo ważne jest, aby pamiętać, że nie ma określonego wieku dla starszego. W niektórych kościołach wielkim błędem było postrzeganie starszych jako mężczyzn w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Niektóre kościoły uczą, że ludzie po trzydziestce, czterdziestce i pięćdziesiątce nie mogą być starszymi. Ta filozofia zabiła wiele kościołów. Słowo „starszy” nie oznacza wieku, ale przywództwo w społeczności. Określone grupy wiekowe nie są wskazane.

Pewnego dnia człowiek może być pijany na ulicy, a następnego dnia po nawróceniu być ewangelistą, ale nie starszy.

3. Zdolności

Logika Pisma brzmi następująco: „Jeśli bowiem ktoś nie wie, jak zarządzać własnym domem, to jak będzie dbał o kościół Boży?” W katalogu kwalifikacji osób starszych trzy wymagania dotyczą zdolności osoby starszej do wykonania zadania. Musi być w stanie dobrze zarządzać domem, stanowić wzór chrześcijańskiego życia dla innych, aby mogli podążać oraz być w stanie nauczać i bronić wiary.

A. ZARZĄDZANIE RODZINĄ

„Musi dobrze zarządzać swoim domem, z całą godnością utrzymując swoje dzieci w posłuszeństwie” (1 Tym. 3: 4)

„Jego dzieci są wierzącymi i nie podlegają oskarżeniom o rozpustę lub niesubordynację” (Tytusa 1: 6)

Starszy musi być w stanie dobrze zarządzać swoim domem.

Purytanie mówili o rodzinnym domu jako „małym kościele”. Ta perspektywa jest zgodna z biblijnym rozumowaniem, że jeśli człowiek nie może pasterzyć swojej rodziny, nie może pasterzyć dalszej rodziny kościoła. Zarządzanie lokalnym kościołem bardziej przypomina zarządzanie rodziną niż zarządzanie przedsiębiorstwem lub stanem. Mężczyzna może być odnoszącym sukcesy biznesmenem, zdolnym urzędnikiem publicznym, genialnym kierownikiem biura lub najwyższym dowódcą wojskowym, ale może być okropnym starszym lub ojcem kościoła. Zatem zdolność mężczyzny do dobrego nadzorowania domu jest warunkiem koniecznym do nadzorowania domu Boga.

Pamiętajmy, że lokalny kościół jest rodziną wielopokoleniową. Składa się z wielu rodzin, więc model rodzinny znajduje się w centrum starszeństwa. Najlepszym poligonem doświadczalnym dla starszej osoby jest jego rodzina.

BYĆ MENTORAMI:

Często zadawane pytanie: często ludzie widzą ten wymóg i pytają „Czy starszy musi być żonaty, aby być starszym?” Moja odpowiedź brzmi: nie, mężczyzna nie musi być żonaty, aby być starszym. Obecne kwalifikacje dotyczą wyłącznie żonatych mężczyzn. Większość mężczyzn wyjdzie za mąż. Kwestia małżeństwa jest pełniej omówiona w BE s. 190.

Żyjemy w czasach, w których małżeństwa rozpadają się na rekordowym poziomie. Musimy zrobić wszystko, co w naszej mocy, aby wzmocnić rodziny w naszych lokalnych kościołach i pomóc mężczyznom być dobrymi i kochającymi gospodarzami. List do Efezjan 5: 22-33 jest niezwykle ważnym fragmentem, który nasi ludzie dobrze znają. Zauważ dobrze, że w Liście do Efezjan 5 mąż podejmuje inicjatywę kochania swojej żony. To nie jest odwrotność.

Musimy zrozumieć, że każdy, kto zostanie starszym, naraża swoją rodzinę na niebezpieczeństwo z powodu całej pracy i stresu, jakie pociąga za sobą starość. Dlatego starsi muszą wzajemnie chronić rodziny. W tym przypadku wspólne przywództwo powinno być dużą pomocą.

B. PRZYKŁAD ŻYCIA OSOBISTEGO

„Być przykładem dla trzody” (1 Piotra 5: 3)

Starszy musi być przykładem chrześcijańskiego życia, za którym inni będą chcieli podążać. Piotr przypomina starszym z Azji, by „stanowili przykład dla trzody” (1 Piotra 5: 3b). Edmund Burke powiedział: „Przykładem jest szkoła ludzkości i nikt się nie nauczy”.

Charakter i czyny, a nie oficjalne stanowisko czy tytuł, naprawdę wpływają na ludzi na wieczność. Oswald Sanders bardzo wyraźnie stwierdza, że ​​przywództwo to wpływ. Jeśli nie wywieracie wpływu na ludzi dla Boga, nie prowadzicie. Jeśli twoja postać i zachowanie nie są wzorem do naśladowania dla innych, nie przewodzisz. Jeśli sposób, w jaki mówisz i reagujesz na konflikt, nie jest przykładem dla innych, nie prowadzisz. Kiedy D.E. Hoste został poproszony o zdefiniowanie przywództwa, odpowiedział: „Przyszło mi do głowy, że być może najlepszym sprawdzianem, czy ktoś jest wykwalifikowanym przywódcą, jest ustalenie, czy ktoś go śledzi!”

Dziś mężczyźni i kobiety pragną autentycznych przykładów prawdziwego chrześcijaństwa w działaniu. Kto może lepiej dostarczać cotygodniowe, długoterminowe przykłady życia rodzinnego, gospodarczego i kościelnego, niż lokalni starsi kościoła? Dlatego tak ważne jest, aby starsi, jako żywi naśladowcy Chrystusa, paśli trzodę Bożą na sposób Boży, dając przykład.

Nie lekceważmy siły naszego wpływu na zmianę życia. Na długo przed pojawieniem się prasy drukarskiej lub książek, które przeciętny człowiek mógł posiadać, wiele prawdy uczyło się na ludzkim przykładzie.

Jedną ze strategii Pawła dotyczących nauczania jego konwertytów był jego własny model życia osobistego. Wzywa swoich nawróconych, aby poszli za jego przykładem. Posłuchaj cytatu Marshalla i Payne’a: ​​„Ta metodologia modelowania, przykładu i naśladowania była podstawowa dla całej posługi Pawła… Zawsze jesteśmy przykładem dla tych, których uczymy i kształcimy, czy nam się to podoba, czy nie. Nie możemy przestać będąc przykładem… Nie można tego [ćwiczyć] w klasie poprzez rzekomo neutralny transfer informacji. Trener wzywa uczestnika do przyjęcia nie tylko jego nauczania, ale także sposobu życia, który koniecznie płynie z tego nauczania ” (The Trellis and the Vine, str. 72ff). (1 Kor. 4:16; 11: 1; Filip. 4: 9; 1 Tes. 1: 6; 2 Tes. 3: 9; 1 Tym. 4:16). Dawanie dobrego przykładu jest kluczowym czynnikiem skutecznego przywództwa. Howard Hendricks powiedział: „Miarą ciebie jako lidera nie jest to, co robisz, ale to, co robią inni z powodu tego, co robisz”.

C. WIEDZA BIBLIJNA

„Musi mocno trzymać się słowa godny zaufania, tak jak nauczano, aby mógł udzielać wskazówek w solidnej doktrynie, a także ganić tych, którzy mu się sprzeciwiają” (Tytusa 1: 9)

Starszy musi umieć uczyć i bronić wiary. Nie ma znaczenia, jak odnoszący sukcesy mężczyzna w swojej branży, jak wymownie mówi lub jak jest inteligentny. Jeśli nie jest mocno zaangażowany w doktrynę historyczną, apostolską i jest w stanie pouczyć ludzi o doktrynie biblijnej, nie kwalifikuje się jako pobożny przywódca (Dzieje 20: 28 nn; 1 Tym. 3: 2; Tytusa 1: 9).

Nowy Testament wymaga, aby starszy pastor „trzymał się słowa godnego zaufania, zgodnie z nauczaniem” (Tytusa 1: 9a). Oznacza to, że starszy musi mocno przestrzegać ortodoksyjnego, historycznego nauczania biblijnego.

Ponieważ lokalny kościół jest „filarem i podporą prawdy” (1 Tm 3: 15b), jego przywódcy muszą być solidnymi jak skała filarami biblijnej doktryny, inaczej dom się rozpadnie. Ponieważ lokalny kościół jest również małą trzodą podróżującą po zdradzieckim terenie zarażonym fałszywym nauczaniem pochodzącym od „dzikich wilków”, tylko ci pasterze, którzy znają drogę i uważają na wilki, mogą zaprowadzić stado do bezpiecznego miejsca przeznaczenia. Starszy zatem musi charakteryzować się integralnością doktrynalną.

W wielu kościołach starsi kandydaci nigdy nie są sprawdzani pod kątem tego, w co naprawdę wierzą lub czy naprawdę wiedzą o Piśmie Świętym. Mamy więc starszych, którzy nie mają doktrynalnych kwalifikacji do bycia starszymi. Nie myślą według Pisma Świętego ani solidnej doktryny biblijnej. Tytus 1: 9 jest bardzo ważną kwalifikacją, którą należy mocno podkreślić. Jeśli kandydat na starszeństwo nie zna swojej chrześcijańskiej doktryny, można mu pomóc i wyszkolić. Ale zajmie to kilka lat.

D. UMIEJĘTNOŚCI KOMUNIKACYJNE

„umieć udzielać wskazówek w zakresie zdrowej doktryny, a także ganić tych, którzy jej zaprzeczają” (Tytusa 1: 9)

„zdolny do nauczania” (1 Tym. 3: 3)

„Ale poświęcimy się modlitwie i posłudze słowa” (Dzieje 6: 4)

Niezbędne jest, aby starszy był mocno zaangażowany w apostolską, biblijną doktrynę, aby mógł czynić dwie rzeczy: „Musi mocno trzymać się wiarygodnego słowa zgodnie z nauczaniem, aby móc (1) udzielać wskazówek w dobrej doktrynie a także (2) zganić tych, którzy temu zaprzeczają ”(Tytusa 1: 9b).

Wymaga to, aby potencjalny starszy od kilku lat stosował się do czytania i studiowania Pisma Świętego i formułował solidne przekonania doktrynalne, aby mógł inteligentnie rozumować i logicznie dyskutować kwestie biblijne. Musi także wykazać, że posiada werbalną zdolność i chęć nauczania inni

Nie powinno być żadnych wątpliwości co do tego, do czego powołany jest starszy w Nowym Testamencie. Ma uczyć i napominać zbór w zdrowej doktrynie oraz bronić prawdy przed fałszywymi nauczycielami. Jest to jedna z dużych różnic między starszymi radnymi a starszymi pastorami. Starsi Nowego Testamentu są zarówno strażnikami, jak i nauczycielami zdrowej doktryny.

Nie oznacza to, że starszy musi być utalentowanym mówcą lub utalentowanym kaznodzieją. Niektórzy starsi mogą być wykwalifikowanymi kaznodziejami i nauczycielami (1 Tymoteusza 5: 17-18), ale wszyscy starsi muszą być w stanie przekazywać innym ewangelię i solidne nauczanie Pisma Świętego. Może to oznaczać, że przemawia indywidualnie, do małych grup, a nawet do większego zboru.

Znaczenie starszej osoby w starannym wysiłku w głoszeniu i nauczaniu zostało podkreślone w 1 Tymoteusza 5: 17-18. Jest to niezwykle ważny fragment do zgromadzenia do zrozumienia. Najlepszą ochroną przed fałszywym nauczaniem i zapewnieniem dojrzewania zboru są starsi, którzy pracują przy głoszeniu i nauczaniu słowa. Jest to fragment, który przestudiujemy w innym przesłaniu, ponieważ wymaga dużo czasu.

III. Badanie potencjalnych starszych

„I niech najpierw zostaną przetestowane; niech więc służą… ”(1 Tym. 3: 10a)

„Grzechy niektórych ludzi są widoczne, idąc przed nimi na sąd, ale grzechy innych pojawiają się później. Tak więc dobre uczynki są widoczne, a nawet te, które nie są, nie mogą pozostać ukryte ”(1 Tym. 5: 24-25)

Jednym z największych błędów popełnianych przez lokalne kościoły jest to, że nie badają one odpowiednio kandydatów na starszeństwo. Wielu mężczyzn mianowanych jest starszych po rozmowie telefonicznej lub nominacji grupowej. Po tym, jak mężczyzna służy jako starszy, można odkryć, że jego doktryna nie jest zsynchronizowana z lokalnym kościołem i innymi starszymi lub że ma poważne wady charakteru i osobowości, które czynią jego starszeństwo nieskutecznym.

Ponieważ kwalifikacje są tak niezbędne, Pismo Święte wymaga zbadania zdolności moralnej i duchowej kandydata, zanim zostanie sługą starszym: „Pozwól, aby najpierw zostali przetestowani; niech więc służą… ”(1 Tym. 3:10). Paweł odnosi się również do tej kwestii w 1 Tymoteusza 5:22, 24, 25. Ostrzega przed pochopnymi spotkaniami. I mówi Tymoteuszowi, że możliwa jest staranna ocena charakteru i czynów.

Słowo „testowany” najlepiej tłumaczyć jako sprawdzone. Nie oznacza to głosowania, ale proces sprawdzający. Kandydaci powinni zostać sprawdzeni pod kątem ich zdolności do kwalifikacji biblijnych.

Oczywiście, jest druga skrajność, która szuka idealnych kandydatów. Gdy zostaną znalezieni potencjalni kandydaci, szkolenie i wysiłek rozwijający tych mężczyzn może przynieść długoterminowy zysk lokalnemu kościołowi. Jezus wyszkolił dwunastu mężów. Nie były idealne, kiedy ich pierwszy raz spotkał.

Lista kwalifikacji jest bezwartościowa, jeśli organ ich nie sprawdza.

Pismo mówi badać, ale nie podaje szczegółów. Dokładny proces należy do misjonarza, starszych lub lokalnego kościoła. Jakkolwiek się to dzieje, należy to robić poważnie i z namysłem.

W odniesieniu do mianowania starszych. Istnieją cztery główne filary. W ramach tych czterech filarów istnieje duża swoboda co do mechaniki mianowania starszych.

o osobiste pragnienie nadzoru duszpasterskiego (1 Tym. 3: 1, Dzieje 20:28)

o Spełnianie biblijnych kwalifikacji (1 Tym. 3: 1-7, Tytusa 1: 5-9, 1 Piotra 5: 1-4)

o Publiczny egzamin (1 Tym. 3:10; 5: 24-25)

o Spotkanie publiczne (1 Tym. 5:22, Dzieje 6: 6)

Tematy pokrewne: Eklezjologia (Kościół), Problemy w przywództwie Kościoła / posłudze, Przywództwo, Pasterze

Wielkie pytanie: jakie są podstawowe cechy starszego człowieka i jak możemy zastosować to w naszym kościele i życiu osobistym?

Elders Must Desire and Pursue Service (w.1)

Paweł mówi: „Jeśli ktoś aspiruje do urzędu nadzorcy, pragnie dobrej pracy”. Słowo „aspiruje” oznacza „„ sięgnąć po ”lub„ wyciągnąć się, aby coś uchwycić ”. Termin ten nie mówi motywów wewnętrznych, ale opisuje tylko akt zewnętrzny. ”4„ Pragnienia ”oznaczają„ namiętny przymus ”. 5 Te dwa słowa razem opisują kogoś, kto wykonuje posługę z powodu wewnętrznego przymusu. Pierwszy List Piotra 5: 2 opisuje starszych jako ludzi, którzy powinni „chętnie służyć”. To nie jest tak bardzo motywacja do bycia pastorem lub starszym, to motywacja do służenia – oni pragną „dobrej pracy”. Starszeństwo to praca. W wielu kościołach starsi po prostu spotykają się, ale tak naprawdę nie są zaangażowani w posługę kościoła. Nie jest to jednak biblijne. Starsi pracują – pracują, aby troszczyć się, modlić się i służyć ludziom, których Bóg im dał. I jest to nie tylko dobra praca, ale być może najszlachetniejsza praca, jaką można sobie oddać. Sam Chrystus nazywany jest naszym pastorem i biskupem w 1 Piotra 2:25.

Często w służbie ludzie podkreślają wezwanie do pastora, tak jakby ktoś musiał usłyszeć głos z nieba. Niektórzy mogą doświadczyć oślepiającego światła, takiego jak Paweł lub Bóg, przemawiającego do nich wyraźnie, jak Samuel i Jeremiasz, ale nie jest to normą. Kiedy Bóg zazwyczaj wzywa nas do czegokolwiek, w tym do zostania starszym, po prostu daje nam serce do tego i dyscyplinę, aby je realizować. List do Filipian 2:13 mówi, że Bóg działa w nas, aby czynić swoją wolę.

Są to niezbędne elementy powołania do duszpasterstwa – jest to wewnętrzne pragnienie służenia Bogu i dbania o Jego lud oraz dyscypliny, aby go realizować. Znów nie chodzi o biuro – chodzi o pracę: studiowanie Słowa Bożego i troskę o lud Boży. John MacArthur powiedział: „ambicja do biura psuje, pragnienie służby oczyszcza” 6

Dążenie do tej posługi lub sięganie po nią może przybierać różne formy: dla niektórych oznacza to pójście do college’u lub seminarium biblijnego na szkolenie podczas służby w lokalnym kościele. Dla innych jest to mniej formalne. Poddają się głębokiej i rygorystycznej indywidualnej analizie. Korzystają z okazji, aby uczyć się od mentoringu (np. Relacji Paula-Timothy’ego), czytania i / lub seminariów podczas służby w kościele.

Chociaż dotyczy to w szczególności starszeństwa, zasady dotyczą wszystkich. Dojrzali duchowo są zmotywowani do służenia i szukania sposobów wykorzystania swoich darów, podczas gdy duchowo niedojrzali są zadowoleni z siedzenia na uboczu.

Ponadto, kiedy Bóg szuka kogoś do użycia, szuka kogoś, kto pozwolił się obciążać Bogu. Widzą zgubionych i potrzeby Kościoła i chcą służyć. Pragną służyć Bogu i ludziom i pełnią tę służbę na różne sposoby. To ci ludzie, których Bóg używa, aby zbudować swój kościół i swoje królestwo.

Czy pozwalasz, aby Bóg pokładał w tobie pragnienie służenia? W jaki sposób sięgasz po możliwości wykorzystania swoich prezentów i zaspokojenia potrzeb innych osób w twoim otoczeniu?

Pytanie aplikacyjne: Jakie szczególne obciążenia Bóg dał ci w służbie? W jaki sposób serwujesz lub przygotowujesz się, aby lepiej służyć?

Starsi muszą mieć wyrzuty (w. 2)

Wyrażenie „ponad wyrzutem” można również przetłumaczyć jako „nienaganne”. Wielu nazywa to nadrzędną cechą starszego mężczyzny i że wszystkie inne cechy przede wszystkim to potwierdzają. Kent Hughes powiedział:

Najwyraźniej podsumowuje to wszystkie poniższe kwalifikacje, ponieważ widzimy, że ostateczna kwalifikacja dotyczy także reputacji: „Musi on także mieć dobrą reputację z osobami z zewnątrz, aby nie popaść w hańbę i wpaść w pułapkę diabła” (w. 7) .7

„Nadwyżka wyrzutu” dosłownie oznacza „nic, na co można się zgodzić” 8. Nie chodzi o to, że jest się bezgrzesznym, ponieważ nikt nie może być bezgrzeszny. Oznacza to, że nie ma uzasadnionych obaw dotyczących życia tego mężczyzny, które każdy mógłby utrzymać i krytykować.

Pytanie aplikacyjne: Dlaczego tak ważne jest, aby życie starszego człowieka było ponad podejściem?

John MacArthur podaje kilka powodów:

1. Po pierwsze, są oni specjalnymi celami Szatana, a on zaatakuje ich z większą pokusą niż inni. Ci z frontu duchowej bitwy poniosą ciężar satanistycznej opozycji.

2. Po drugie, ich upadek ma większy potencjał do wyrządzenia krzywdy. Szatan wie, że kiedy pasterz upada, jego wpływ na owce jest druzgocący.

3. Po trzecie, większa wiedza przywódców na temat prawdy i odpowiedzialność za nią przeżywają, przynoszą większe karanie, gdy grzeszą.

4. Po czwarte, grzechy starszych są bardziej obłudne niż innych, ponieważ głoszą przeciwko grzechom, które popełniają.9

Ponownie, są to cechy duchowej dojrzałości. Dojrzali duchowo starają się być ponad podejściem, nawet w obszarach, gdzie jest wolność. Tam, gdzie niedojrzali duchowo pytają tylko: „Czy to jest w porządku?” Lub „Czy to jest moje prawo?”, Duchowo dojrzali pytają: „Czy będzie to korzystne dla mnie i innych?” Często rezygnują ze swoich praw, aby nie powodować grzechu innych . Podobnie jak Paweł, deklarują, że nie będą jeść mięsa, pić wina ani robić nic innego, jeśli to spowoduje potknięcie się brata (Rz 14:21)

Czy są jakieś aspekty twojego życia, które wróg lub inni mogą cię oskarżyć? Wszyscy musimy starać się żyć bez zarzutu, ponieważ ostatecznie nasze życie jest albo honorem, albo hańbą Chrystusa – albo gromadzą, albo odpychają ludzi od Niego.

Pytanie aplikacyjne: Czy są jakieś obszary w twoim życiu, w których wróg mógłby zająć się oskarżeniem ciebie lub kościoła? Jeśli tak, to w jaki sposób można uzyskać bezpłatny dostęp w tych obszarach? Ogólnie, w jaki sposób możemy prowadzić nienaganne życie?

Starsi muszą być wierni swoim żonom (w.2)

Paweł powiedział, że starszy musi być „mężem jednej żony”. Przez wieki było wiele interpretacji: niektórzy uważają, że oznacza to, że starsi muszą się pobrać. zdyskwalifikowałoby to jednak Pawła, Tymoteusza i Jezusa. Inni uważają, że zabrania to praktyki poligamii. Inni uważają, że dyskwalifikuje to rozwiedzionego i / lub ponownie żonatego mężczyznę.

Najprawdopodobniej jednak w ogóle nie ma to nic wspólnego ze stanem cywilnym. Dosłownie można to przetłumaczyć jako „mężczyzna jednej kobiety”. Oznacza to, że jeśli jest żonaty, jest wierny swojej żonie. Jeśli jest singlem, nie flirtuje z kobietami. On nie jest mężczyzną. David Guzik powiedział: „Oznacza to, że przywódca biblijny nie jest playboyem, cudzołożnikiem, flirtem i nie wykazuje romantycznego ani seksualnego zainteresowania innymi kobietami, w tym przedstawieniami ani wizerunkami kobiet w pornografii” 10.

Bez wątpienia jednym z powodów, dla których Paweł to wymienia, jest to, że starsi są tak podatni na potykanie się w tej dziedzinie. Starsi służą kobietom, podobnie jak Chrystus. Często ta służba ma miejsce, gdy są najbardziej bezbronni. Człowiek, który nie chodzi zwycięsko w tym obszarze, będzie miał skłonność do upadku. Brak bycia kobietą jednej kobiety prawdopodobnie spowodował, że więcej mężczyzn odeszło od służby niż jakikolwiek inny grzech. Jest to zatem bardzo ważny problem.

W Księdze Przysłów ojciec Salomona ostrzegł go przed cudzołożnicą. Powiedział,

Nie pozwólcie, aby wasze serce odwróciło się od jej dróg – nie wędrujcie po jej ścieżkach; albowiem wiele osób śmiertelnie raniła, a wszystkich, których zabiła, jest wielu. Jej dom jest drogą do grobu, schodząc do komnat śmierci.

Przypowieści Salomona 7: 25-27

Wiele jest ofiarami uprowadzonymi przez rozwiązłość seksualną. Samson popadł w grzech seksualny, podobnie jak Dawid i Salomon. W służbie ważne jest pozyskanie tych, którzy są nienaganni w swoich stosunkach z płcią przeciwną.

Ponownie, nie dotyczy to tylko starszych – dotyczy to wszystkich. Jest to cecha duchowej dojrzałości. Tam, gdzie niedojrzała duchowo osoba może być znana z tego, że jest zalotna i nierozsądna z płcią przeciwną, dojrzały wierzący zna niebezpieczeństwa w tym obszarze. Jeśli zaludniają, koncentrują się na tej osobie i ustanawiają mądre granice, aby uchronić się przed potknięciem. Jeśli są małżeństwem, ich oczy są skierowane tylko na małżonka i starają się utrzymać odpowiednie granice z członkami płci przeciwnej.

Kiedy Bóg szuka osoby, która mogłaby posłużyć się jego posługą, znajduje kogoś, kto jest mądry w swoich stosunkach z płcią przeciwną. Jakie są twoje relacje z płcią przeciwną?

Pytanie aplikacyjne: Jakie są dobre granice dla członków płci przeciwnej? Jak Bóg wzywa cię do praktykowania większej mądrości i powściągliwości w relacjach z płcią przeciwną?

Starsi muszą być umiarkowani (w.2)

„Umiarkowany” dosłownie oznacza „bez zwycięstwa” lub „niezmieszany z winem”. 11 Metaforycznie oznacza „czujność”, „czujność”, „czujność” lub „jasna głowa”. To może być jego główny sens w tym fragmencie. Liderem musi być ten, który myśli jasno. Musi posiadać wewnętrzną siłę, by powstrzymać się od nadmiaru, który osłabiłby jego czujność. ”12

Nadmiar w dowolnym obszarze może wpłynąć na nasze duchowe rozeznanie. Musimy być mądrzy i ostrożni w kwestii jedzenia i picia, snu, rozrywki, ćwiczeń i relacji. Musimy mieć jasność, aby rozpoznać wolę Boga dla naszego życia i innych.

Czy jesteś umiarkowany – ćwiczysz powściągliwość?

Pytanie aplikacyjne: W jaki sposób Bóg wzywa cię do umiarkowania?

Starsi muszą być samokontroli (w.2)

„Samokontrolę” można przetłumaczyć jako „trzeźwość umysłu”. Warren Wiersbe opisał trzeźwość umysłu starszego w ten sposób:

Musi mieć poważne podejście i szczerze traktować swoją pracę. Nie oznacza to, że nie ma poczucia humoru, ani że zawsze jest poważny i ponury. Raczej sugeruje, że zna wartość rzeczy i nie tani posługi ani przesłania Ewangelii przez głupie zachowanie13.

Niestety, wiele ambon zostało osłabionych przez wywodzący się z nich humor. Piotr powiedział, że kaznodzieje powinni przemawiać jak wyrocznie Boga (1 Piotra 4:11) – tak jak ich słowa pochodzą bezpośrednio od Niego. Jest miejsce na lewotę, ale nie wtedy, gdy taniej lub usuwa powagę przesłania Bożego.

Trzeźwi wierzący poważnie podchodzą do Boga i wiary. Dla wielu ich wiara nie jest priorytetem. Poważnie podchodzą do wielu innych przedsięwzięć, ale wiara nie jest jednym z nich. Trzeźwość umysłu to kolejna cecha dojrzałych duchowo. Dla trzeźwego wierzącego wiara jest najważniejszym aspektem ich życia. Wpływa na wszystko, co robią – traktują to poważnie.

Czy jesteś trzeźwy – poważnie traktujesz Boga i sprawy Boże?

Pytanie aplikacyjne: Jak brak trzeźwości może przeszkodzić duchowemu przywódcy?

Starsi muszą być szanowani (w. 2)

„Szanowany” można również przetłumaczyć jako „uporządkowany”. 14 To przeciwieństwo chaosu. Duchowy przywódca musi mieć uporządkowane, zdyscyplinowane życie. Komentator Homer Kent powiedział: „„ W służbie nie ma miejsca dla człowieka, którego życie jest ciągłym pomieszaniem niewykonanych planów i niezorganizowanych działań ”15.

Bóg jest Bogiem porządku, a nie chaosu (por. 1 Kor 14,33). Dlatego, gdy dorastamy w duchowej dojrzałości, znajdziemy zdolność dyscyplinowania naszego umysłu, ciała i życia, aby wypełniać zadania, do których wzywa nas Pan. Czy jesteś uporządkowany? Czy prowadzisz sprawy w sposób, który jest szanowany?

Pytanie aplikacyjne: Dlaczego ważne jest bycie uporządkowanym, a nie chaotycznym, jako przywódca duchowy?

Starsi muszą być gościnni (w. 2)

Każdy starszy powinien być wierny w służbie, nawet zanim zostanie wybrany. „Gościnni” i „zdolni do nauczania” opisują tę posługę. Słowo „gościnny” dosłownie można przetłumaczyć jako „miłośnik obcych”. Jego dom jest otwarty zarówno dla uratowanych, jak i niezbawionych. Było to niezwykle ważne w czasach starożytnych, ponieważ nie było wielu gospód. Było to również ważne dla podróżujących misjonarzy, którzy odwiedzali i mieszkali w domach, dzieląc się ewangelią.

Rzymian 12:13 mówi wszystkim wierzącym o gościnności: „Wspieraj potrzeby świętych, szukaj gościnności”. Słowo „ścigaj” można również tłumaczyć jako „praktyka” lub „pogoń”. Może to oznaczać „męczącą pogoń. ”16 Chrześcijanie nie powinni czekać na okazje do okazania gościnności – powinni je realizować. Dotyczy to szczególnie potencjalnych starszych. To nie są ludzie, którzy czekają na posługę – to są ludzie, którzy już wykonują posługę, a Kościół po prostu rozpoznaje, co Bóg czyni przez nich. Oni już są pasterzami.

Podobnie, gdy Bóg wzywa ludzi, aby Mu służyli w większym stopniu, już teraz są mniej wierni (por. Mt 25, 23). Są wierni swemu kościołowi, przyjaźniom, pracy, pieniądzom, nabożeństwom itp., A ponieważ są wierni, Bóg wyposaża je i wykorzystuje w większym stopniu.

Czy poszukujesz gościnności? Jak ćwiczysz miłość do nieznajomych?

Pytanie aplikacyjne: Dlaczego praktyka gościnności jest tak ważna? Jakie są sposoby okazywania gościnności? W jaki sposób możesz wzrastać w tej służbie?

Starsi muszą umieć uczyć (werset 2)

Jest to jedyna kwalifikacja niebędąca postacią na liście. Starsi muszą być uczniami i nauczycielami Słowa Bożego. Tytus 1: 9 mówi: „Musi mocno trzymać się wiernego przesłania, tak jak zostało nauczane, aby był w stanie dać napomnienie w tak zdrowym nauczaniu i poprawić tych, którzy przemawiają przeciwko niemu”. Dlatego musi mieć solidną doktrynę , być w stanie zachęcić innych, a także obalić tych, którzy nauczają złej doktryny. To jedno z podstawowych zadań starszego człowieka.

Pytanie interpretacyjne: Czy starsi muszą być utalentowani w nauczaniu?

Niekoniecznie. Pierwszy List do Tymoteusza 5:17 mówi: „Starsi, którzy zapewniają skuteczne przywództwo, muszą być uznani za godnych podwójnego honoru, szczególnie ci, którzy ciężko pracują w mowie i nauczaniu”. Wszyscy starsi muszą być zdolni do nauczania, ale tylko niektórzy specjalizują się w nauczaniu i nauczaniu. Inni specjalizują się w rządzeniu – nadzorowaniu kościoła i opiece nad trzodą. Niektóre kościoły rozróżniają ich jako rządzących starszych lub nauczających starszych. Często starsi nauczający nazywani są pastorami, podczas gdy inni nazywani są jedynie starszymi. Jednak, jak wspomniano wcześniej, Pismo Święte nie rozróżnia – starsi są pasterzami.

Ponieważ można rozwinąć każdą inną cechę z tej listy i fakt, że nie wszyscy starsi przodują w nauczaniu, najprawdopodobniej nauczanie nie musi być duchowym darem starszego. Wszyscy wierzący są powołani do nauczania (Hbr 5:12). Ci ludzie kochają Słowo Boże, studiują je i dzielą się nim tam, gdzie jest okazja – w małych grupach, w sytuacjach jeden na jednego oraz w kazalnicy, gdy jest taka możliwość. Nauczanie jest cechą duchowo dojrzałych. Chociaż niekoniecznie są w tym duchowo uzdolnieni, rozwinęli wiedzę i umiejętności, aby to zrobić. Z pasją dzielą się także Słowem Bożym, zarówno publicznym, jak i prywatnym.

Kiedy Bóg szuka kogoś do użycia, znajduje kogoś, kto kocha Pismo Święte i uczy go innym. Pamiętajcie, co Bóg powiedział do Jozuego: „Ten zwój prawa nie może opuścić twoich ust! Musisz zapamiętać go w dzień iw nocy, abyś mógł dokładnie przestrzegać wszystkiego, co jest w nim zapisane. Wtedy będziesz prosperował i odniesiesz sukces ”(Jozuego 1: 8).

Jozue został powołany nie tylko do medytowania nad prawem i przestrzegania go, ale także do tego, aby nigdy nie opuszczał jego ust. Został powołany, aby zostać nauczycielem. Kiedy Bóg szuka osoby, z której mógłby skorzystać, znajduje kogoś, kto jest zaangażowany w studiowanie i dzielenie się Słowem Bożym.

Czy jesteś zaangażowany w studiowanie i dzielenie się Pismem Świętym? Ci potencjalni starsi już będą służyć w kościele – okażą gościnność i będą dzielić Słowo Boże z innymi. Jesteś?

Pytanie aplikacyjne: Dlaczego przebywanie w Słowie Bożym i dzielenie się nim z innymi jest tak ważne dla wierzących, a zwłaszcza starszych? Opisz swoje duchowe dyscypliny podczas studiowania i nauczania Pisma Świętego. Jak możesz się w nich rozwijać?

Starsi nie mogą być pijakami (w. 3)

Paweł mówi, że starszym nie wolno poddawać się pijaństwu. Oczywiście Pismo Święte nie zabrania picia alkoholu. Chrystus pił wino. Wczesny kościół korzystał z niego podczas Wieczerzy Pańskiej (por. 1 Kor 11,20-21). Jednak Pismo ostrzega nas przed piciem i zabrania pijaństwa. W Księdze Przysłów 31: 4-5 powiedziano: „Nie chodzi o królów, o Lemuelu, nie o to, aby królowie pili wino, ani o władców, którzy pragnęli mocnego napoju, aby nie pili i nie zapominali o tym, co zostało wydane, i usuwali się ze wszystkich biednych ich prawa. ”Liderzy muszą uważać na wino, ponieważ może to mieć wpływ na podejmowanie decyzji. Efezjan 5:18 mówi: „I nie upijaj się winem, co jest rozpustą…”

W czasach starożytnych woda była często zanieczyszczona, dlatego do jej oczyszczania dodawano alkohol. Mieszana woda zawierała zwykle około ośmiu części wody i jednej części alkoholu, aby uniknąć pijaństwa.17 Ponieważ Tymoteusz powstrzymywał się od picia alkoholu przez cały czas, miał problemy z żołądkiem, a Paul mówi mu, aby wypił trochę wina na stałe dolegliwości (1 Tm 5 : 23).

Starsi powinni, podobnie jak Tymoteusz, unikać alkoholu razem – aby nie spowodować, że ktoś się potknie (Rz 14:21) – lub ograniczyć jego spożycie. Może to być poważna przeszkoda w służbie.

Pytanie aplikacyjne: Jakie są Twoje poglądy na temat spożywania alkoholu? Jak wierzący mogą uniknąć liberalizmu i legalizmu w ich opinii lub spożywaniu alkoholu?

Starsi nie mogą być brutalni (w. 3)

„Bez użycia przemocy” można dosłownie przetłumaczyć „nie jest dawcą ciosów”. 18 Nie należy znawać przemocy fizycznej publicznie ani prywatnie. Musi być człowiekiem, który ufa Bogu w walce z jego bitwami. Rzymian 12:19 mówi: „Nie mścijcie się, drodzy przyjaciele, lecz dajcie miejsce gniewowi Bożemu, bo jest napisane:„ Zemsta moja, odpłacę ”- mówi Pan”.

Mamy dobry obraz tego w historii Dawida po utracie królestwa dla jego syna, Absaloma. Podczas marszu z królestwa drwi z niego mężczyzna o imieniu Shimei. Ludzie Dawida rozgniewali się i poprosili o zdjęcie głowy. Jednak David odpowiada: „Niech drwi! Może Bóg ujrzy drwiny i przywróci mi swoje błogosławieństwa ”(2 Samuela 16: 9-12, parafraza). Dawid, choć był człowiekiem wojennym, był człowiekiem, który ufał Bogu w walce z jego bitwami.

Oczywiście, gwałtowny człowiek znacznie utrudniłby pracę Boga w kościele. Ale dotyczy to każdego przywódcy duchowego – byłby on przyczyną niezgody zamiast pokoju. Brak przemocy jest cechą dojrzałości duchowej.

Czy ufasz Bogu w swoich bitwach?

Pytanie aplikacyjne: Opisz czas, w którym zostawiłeś miejsce na gniew Boży. Jak się okazało?

Starsi muszą być delikatni (w. 3)

Słowo „delikatny” ma konotację wyrozumiałości i cierpliwości po skrzywdzeniu. Komentarze Johna MacArthura są pomocne:

Epieikēs (łagodny) opisuje osobę troskliwą, życzliwą, wyrozumiałą i łaskawą, która z łatwością wybacza ludzką porażkę. Taki człowiek pamięta dobro, a nie zło. Nie prowadzi listy wszystkich wyrządzonych mu krzywd ani nie ma pretensji. Wielu mężczyzn opuszcza ministerstwo, ponieważ nie mogą zaakceptować krytyki. Poszkodowany przywódca nie może myśleć o odwecie. 19

W służbie starsi będą nieustannie krytykowani i atakowani, gdy wiernie służą Bogu. Dlatego muszą umieć reagować łagodnie – jeśli nie, pomogą w podziałach i ewentualnych podziałach kościoła. Tam, gdzie duchowo niedojrzali są często surowi w odpowiedzi na skrzywdzenie, duchowo dojrzali reagują łagodnie. Paweł powiedział: „Raczej, jeśli twój wróg jest głodny, nakarm go; jeśli jest spragniony, daj mu napój; bo czyniąc to, będziecie zbierać płonące węgle na jego głowie. Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj ”(Rz 12,20-21).

Czy jesteś łagodny w reakcji na krytykę i krzywdy popełniane przeciwko tobie? Czy starasz się przezwyciężyć zło dobrem? Jest to znak duchowej dojrzałości i cecha charakterystyczna tych, których Bóg często używa.

Pytanie aplikacyjne: Dlaczego delikatność jest tak ważną cechą dla służby? Jak możemy się w nim rozwijać?

Starsi nie mogą się kłócić (w. 3)

Zasadniczo Paweł mówi, że starsi nie powinni być „sporni”. Nie są kłótniami – zawsze o coś walczą. Muszą być w stanie się nie zgodzić, nie będąc nieprzyjemnymi. Drugi List do Tymoteusza 2: 24-25 mówi:

A niewolnik Pana nie może angażować się w gorące spory, ale powinien być uprzejmy wobec wszystkich, zdolny nauczyciel, cierpliwy, łagodnie korygujący przeciwników. Być może Bóg obdarzy ich pokutą, a następnie znajomością prawdy

Powodem, dla którego słudzy Boga nie kłócą się, jest to, że ich zaufanie nie jest w ich argumentach ani w podnoszeniu głosu. To jest w Bogu. Wiedzą, że to Bóg zmienia serca – nie oni. Krótkie temperamenty czynią krótką służbę.

Czy jesteś nieprzyjemny – zwykle w kłótni? Jeśli tak, utrudni to twoją użyteczność dla Boga.

Pytanie aplikacyjne: jakie są Twoje wyzwalacze? Jakiego rodzaju rzeczy denerwujesz się i potencjalnie może powodować potknięcie? Jak możesz stać się bardziej zrównoważony?

Starsi nie mogą być miłośnikami pieniędzy (w. 3)

Ministerstwa nie należy wybierać ze względu na aspiracje zawodowe i finansowe; należy go wybrać ze względu na chęć służenia. W 1 Tymoteusza 6: 9-11 Paweł powiedział o miłości do pieniędzy:

Jednak ci, którzy pragną być bogaci, wpadają w pokuszenie i pułapkę oraz wiele bezsensownych i szkodliwych pragnień, które pogrążają ludzi w ruinie i zniszczeniu. Bo miłość do pieniędzy jest źródłem wszelkiego zła. Niektórzy, sięgając po nią, odeszli od wiary i zadali sobie wiele bólu. Ale wy, jako osoba oddana Bogu, trzymajcie się z dala od tego wszystkiego. Zamiast tego dążcie do prawości, pobożności, wierności, miłości, wytrwałości i łagodności.

Wyzwanie Pawła, by uciec od miłości do pieniędzy, nie dotyczy tylko samych pieniędzy. Starsi nie powinni ogólnie być materialistami. Nie należy ich spożywać z ubraniami, elektroniką, samochodami itp. Pierwszy List do Tymoteusza 6: 6-8 mówi: „Teraz pobożność w połączeniu z zadowoleniem przynosi wielkie zyski. Ponieważ nic nie wnieśliśmy na ten świat, dlatego też nie możemy wyciągnąć ani jednej rzeczy. Ale jeśli mamy jedzenie i schronienie, będziemy z tego zadowoleni. ”

Pieniądze i rzeczy tego świata nie mogą mieć wpływu na ich serca. Powinni to być ludzie zadowoleni i nie biegający za każdą nową rzeczą. Pobożność z zadowoleniem jest wielkim zyskiem duchowym, ale ci, którzy kochają bogactwo, otwierają drzwi na wiele pokus. Czy to nie po części pragnienie Ewy, które odciągnęło ją od Boga? W ten sam sposób wszyscy wierzący, nie tylko przywódcy, muszą uważać na materializm. Może utrudniać rozwój duchowy i służbę (por. Mt 13, 22).

Czy jesteś miłośnikiem bogactwa? Chrystus nakazał nam, abyśmy nie gromadzili bogactw na tej ziemi, bo tam, gdzie jest nasz skarb, nasze serce też będzie (Mat. 6: 19-21). Kiedy Bóg szuka kogoś do użycia, znajduje kogoś, kto jest zadowolony, czy to w obfitości, czy w braku (Flp 4: 11-12). Materializm nie odwróci ich uwagi od misji. Ciężko pracują, ale ostatecznie ufają, że Bóg zaspokoi ich potrzeby, gdy najpierw szukają królestwa Bożego i prawości (Mt 6:33).

Pytanie aplikacyjne: Dlaczego miłość do pieniędzy i bogactwa może być tak niebezpieczna duchowo? Jak możemy ćwiczyć dyscyplinę przy bogactwach, które Bóg nam daje?

Starsi muszą dobrze zarządzać swoimi domami (w. 4-5)

Paweł powiedział:

Musi dobrze zarządzać swoim domem i kontrolować swoje dzieci, nie tracąc przy tym godności. Ale jeśli ktoś nie wie, jak zarządzać swoim domem, jak będzie dbał o kościół Boży?

Tutaj Paweł argumentuje od mniejszego do większego. Jeśli ktoś dobrze zarządza swoją rodziną, będzie mógł zarządzać Bożym kościołem. „Zarządzaj” to termin wojskowy odnoszący się do „ustawiania się w szeregu pod jednym u władzy”. 20 Obejmuje to jego dzieci, które są mu posłuszne. Tytus 1: 6 mówi: „Starszy musi być bez winy, wierny swojej żonie, człowiekowi, którego dzieci wierzą i nie są podatne na bycie dzikim i nieposłusznym”. Zarządzanie rodziną jest holistyczne. Obejmuje to wierność finansom – starszy płaci rachunki na czas i nie zaciąga długów. Uczy swojej żony i dzieci Słowa Bożego. Wiernie troszczy się o swój dom i dlatego wiernie troszczy się o kościół. Słowo „troska” jest używane w historii Dobrego Samarytanina, aby opisać, jak wiernie troszczył się o ofiarę zbójców (Łk 10,34) 21.

Kiedy mówi, że starszy czyni to „bez utraty godności” lub „w sposób godny pełnego szacunku” (NIV), oznacza to, że dom starszego powinien być wzorem dla innych. Dba o swoją rodzinę w sposób godny, który zachęca innych i wzbudza szacunek.

Niestety, ta cecha została w dużej mierze zignorowana w kościele. Nierzadko starsi mają niesforne dzieci, wszystkie rodzaje długów i zaniedbują swoje rodziny w służbie. Zamiast zarządzać swoim domem w sposób godny pełnego szacunku, ich rodzina jest w nieładzie.

Z tego powodu starsi i ogólnie chrześcijanie muszą priorytetowo traktować swoją rodzinę, nawet przed kościołem. W 1 Tymoteusza 5: 4 Paweł naucza, że ​​wierzący muszą po raz pierwszy praktykować swoją wiarę. Ci, którzy tego zaniedbują, są dyskwalifikowani z innych ministerstw. Arcykapłan Heli zaniedbał swoją rodzinę, a jego dzieci zbuntowały się. Ponieważ Heli wiedział o ich buncie i nic nie zrobił, Bóg surowo przeklął go i jego potomków – nikt z jego rodziny nigdy nie osiągnie starości (por. 1 Sam 2: 27-36, 3:13). To trzeźwe ostrzeżenie dla wszystkich duchownych i chrześcijan w ogóle. Naszą pierwszą posługą jest nasza rodzina.

Czy jesteś wierny w trosce o swoją rodzinę – swoich rodziców, braci, siostry, żonę i dzieci? Priorytetowe traktowanie rodziny jest oznaką duchowej dojrzałości. Kiedy Bóg znajduje kogoś, kto mógłby mu służyć, szuka kogoś, kto jest wierny w swoim życiu domowym.

Pytanie aplikacyjne: Dlaczego pasterze i misjonarze tak często mają niewierne dzieci lub dzieci, które całkowicie odrywają się od wiary? Jak przywódcy duchowi mogą lepiej dbać o swoje rodziny?

Starsi muszą być dojrzali (w. 6)

Paweł powiedział, że nie może być „ostatnim nawróconym”. Wyrażenie to oznacza „nowo zasadzony”, odnoszące się do młodego chrześcijanina22. Posługa starszego wymaga doświadczenia, mądrości i zrozumienia. Paweł mówi, że jest to po części konieczne, aby „nie stał się arogancki i nie wpadł w karę wymierzoną przez diabła” (w. 6). „Arogancki” oznacza „nadymać się jak chmura dymu”. 23 Podobnie jak Szatan, młody wierzący może stać się podatny na pychę i dlatego może osądzić Boga. „Kościół nie może podnosić tych, których Pan będzie musiał później wyciąć” 24

Przeciwieństwem pychy jest pokora. Starszy musi być pokornym, dojrzałym mężczyzną. Wynika to zarówno z obecności w obecności Boga, jak i pokory przez niepowodzenie. Wie, że wszystko, co pochodzi od niego, musi pochodzić od Boga. Paweł powiedział, że nic dobrego nie mieszkało w jego ciele (Rz 7:18). To właśnie ta pokora otworzyła drzwi Bogu, aby mógł z niego skorzystać. Jakuba 4: 6 mówi: „Bóg sprzeciwia się pysznym, ale daje pokorę łasce”.

Podczas gdy duchowo niedojrzali są podatni na pychę, niezależność i osąd, duchowo dojrzali nauczyli się pokory, a Bóg wywyższa ich z tego powodu. Kiedy Bóg znajduje mężczyznę lub kobietę do użycia, znajduje kogoś, kto jest dojrzały, a zatem pokorny.

Pytanie aplikacyjne: Dlaczego dla osoby starszej ważne jest, aby nie być młodym wierzącym? Jak wierzący mogą wzrastać w pokorze i pozbyć się dumy?

Starsi muszą mieć dobrą reputację wśród zagubionych (w. 7)

Wreszcie Paweł mówi: „muszą być dobrze przemyślani przez osoby spoza wiary, aby nie popaść w hańbę i zostać złapanym w pułapkę diabła”. „Dobrze przemyślane” dosłownie można przetłumaczyć jako „piękny świadek”. musi mieć pięknego świadka wśród obcych. Mogą go oskarżać z powodu jego doktryny i systemu wierzeń, ale uznają jego uczciwość, prawość i ciężką pracę. Jeśli starszy nie ma pięknego świadka, otwiera drzwi, by wpaść w hańbę i pułapkę diabła. MacDonald powiedział o sidła diabła:

Pułapka diabła jest pułapką, którą Szatan stawia dla tych, których życie nie jest zgodne z ich profesją. Gdy złapie ludzi w tej pułapce, wyśmiewa ich, wyśmiewając, pogardzając i pogardzając

Ci, którzy wyznają pobożność w kościele, ale praktykują pijaństwo, niemoralność i nieuczciwie przez cały tydzień, otwierają drzwi diabłu na uwięzienie i oskarżenie ich oraz przyniesienie hańby Bogu i jego kościołowi. Diabeł zawsze stara się zniszczyć świadectwo wierzącego, ponieważ czyni to często niszczy świadectwo Chrystusa i jego oblubienicy – Kościoła.

Szukasz pięknego życia przed zgubionymi? Podczas gdy dorośli są identyfikowani przez to, że różnią się od świata, duchowo niedojrzali są często doczesni – noszą ślady świata (por. 1 Kor 3, 1). Mateusz 5:16 mówi: „Tak samo, niech świeci wasze światło przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i oddawali cześć waszemu Ojcu w niebie”. To piękne życie przyciąga niewierzących do Chrystusa i bezbożnego życia to ich odpycha.

Pytanie aplikacyjne: W jaki sposób byliście świadkami, jak przywódcy wpadają w pułapkę szatana – otwierając drzwi dla świata, aby kpić z Chrystusa i Kościoła? Jak możemy wypracować pięknego świadka przed światem?

Wniosek

1. Rozważając cechy starszych, powinniśmy stanąć przed wyzwaniem pielęgnowania naszego charakteru.

Kiedy Bóg szukał nowego króla dla Izraela, szukał człowieka według własnego serca (1 Sam 13:14). Bóg nie szuka stopni, umiejętności i wyróżnień. Szuka ludzi o właściwych sercach w stosunku do niego. Jego oczy wędrują po ziemi, szukając tych, których serca są skierowane ku niemu, aby mógł je wykorzystać dla swojej chwały (2 Chr. 16: 9).

Z pewnością przypomina nam to o zwróceniu uwagi na naszą postać. W biznesie powiedziano: „Znajdź kogoś z charakterem, a następnie naucz go umiejętności.” I bez wątpienia jest to metoda Boga. Znajduje tych z charakterem i daje im łaskę do wykonania swojej pracy.

Czy zwracasz uwagę na swoje serce – swoją postać? Z tego płynie wszystkie rzeczy (Prz 4:23).

2. Rozważając cechy starszych, powinniśmy zostać wezwani do modlitwy za nich.

Czytając ich cechy, należy zauważyć, że diabeł jest wspomniany dwukrotnie w wersetach 6 i 7. Starsi i przywódcy duchowi są strategicznymi celami diabła. Musimy stale modlić się za ich rodziny, ich posługę i ich ochronę. Wróg chce ich zniszczyć, ponieważ kiedy upadną, wielu innych upadnie.

Biblijne Kwalifikacje i Obowiązki Diakonów

Artykuł

03.31.2010

Kto powinien być diakonem? Co Biblia mówi, że powinni robić diakoni?

DWA BIURA BIBLIJNE: STARSZY I DIAKON

Porównanie urzędu diakona z urzędem starszego pomoże nam odpowiedzieć na te pytania. Głównymi duchowymi przywódcami zboru są starsi, którzy są również nazywani nadzorcami lub pastorami w Nowym Testamencie. Starsi nauczają lub głoszą Słowo i pastują dusze tych, którzy są pod ich opieką (Ef. 4:11; 1 Tym. 3: 2; 5:17; Tytusa 1: 9; Hebr. 13:17). Również diakoni odgrywają kluczową rolę w życiu i zdrowiu lokalnego kościoła, ale ich rola jest inna niż starszych. Biblijną rolą diakonów jest dbanie o fizyczne i logistyczne potrzeby Kościoła, aby starsi mogli skoncentrować się na swoim pierwotnym powołaniu.

To rozróżnienie opiera się na schemacie z Dziejów 6: 1–6. Apostołowie byli oddani „modlitwie i posługi słowa” (w. 4). Ponieważ było to ich główne powołanie, siedmiu mężczyzn wybrano do zajmowania się bardziej praktycznymi sprawami, aby apostołowie mogli swobodnie kontynuować swoją pracę.

Ten podział pracy jest podobny do tego, co widzimy w urzędach starszego i diakona. Podobnie jak apostołowie, podstawową rolą starszych jest głoszenie Słowa Bożego. Podobnie jak siódemka, diakoni służą zborowi we wszelkich potrzebach praktycznych.

KWALIFIKACJE DIAKONÓW

Jedyny fragment, w którym wspomniano o kwalifikacjach diakonów, to 1 Tymoteusza 3: 8–13. W tym fragmencie Paweł podaje oficjalną, ale nie wyczerpującą listę wymagań dla diakonów.

Uderzające są podobieństwa kwalifikacji diakonów i starszych / nadzorców w 1 Tymoteusza 3. Podobnie jak kwalifikacje dla starszych, diakon nie może być uzależniony (w. 3), nie być chciwy nieuczciwego zysku (w. 3), nienaganny (w. 2; Tytusa 1: 6), mąż jednej żony (w. 2) i zdolny zarządca swoich dzieci i gospodarstwa domowego (w. 4–5). Co więcej, w centrum kwalifikacji znajduje się moralny charakter osoby, która ma pełnić urząd: diakon musi być dojrzały i bez wyrzutów. Główną różnicą między starszym a diakonem jest różnica darów i powołania, a nie charakter.

Potrzebujesz więcej zasobów? Wpisz swój adres e-mail, aby otrzymać bezpłatne dzienniki Diakony są amortyzatorami.

E-mail

Paweł podaje dziewięć kwalifikacji diakonów w 1 Tymoteusza 3: 8-12:

Godny (w. 8): Termin ten zwykle odnosi się do czegoś, co jest honorowe, szanowane, szanowane lub godne i jest ściśle związane z „szanowanym”, który jest podawany jako kwalifikacja dla starszych (1 Tym. 3: 2).

Nie podwójny język (w. 8): Ci, którzy są podwójnie językowi, mówią jedną rzecz pewnym ludziom, a następnie mówią coś innego innym lub mówią coś innego, ale znaczą inną. Są dwulicowe i nieszczere. Ich słowom nie można ufać, więc brakuje im wiarygodności.

Nie uzależniony od wina (w. 8): Mężczyzna zostaje zdyskwalifikowany na urząd diakona, jeśli jest uzależniony od wina lub innego mocnego napoju. Takiej osobie brakuje samokontroli i jest niezdyscyplinowany.

Nie jest chciwy nieuczciwego zysku (w. 8): jeśli ktoś jest miłośnikiem pieniędzy, nie ma kwalifikacji, aby być diakonem, zwłaszcza, że ​​diakoni często zajmują się sprawami finansowymi Kościoła.

Dźwięk w wierze i życiu (w. 9): Paweł wskazuje również, że diakon musi „zachować tajemnicę wiary z czystym sumieniem”. Wyrażenie „tajemnica wiary” jest po prostu jednym ze sposobów, w jaki Paweł mówi o ewangelii ( por. 1 Tm 3, 16). W związku z tym to stwierdzenie odnosi się do potrzeby, by diakoni mocno trzymali się prawdziwej ewangelii bez wahania. Jednak ta kwalifikacja nie ogranicza się tylko do własnych przekonań, ponieważ musi on również utrzymywać te przekonania „z czystym sumieniem”. Oznacza to, że zachowanie diakona musi być zgodne z jego przekonaniami.

Bez winy (w. 10): Paweł pisze, że diakoni muszą „najpierw zostać przetestowani; niech więc służą jako diakoni, jeśli okażą się nienaganni ”(w. 10). „Bez skazy” to ogólny termin odnoszący się do ogólnego charakteru danej osoby. Chociaż Paweł nie określa, jaki rodzaj testów ma się odbyć, należy przynajmniej zbadać osobiste pochodzenie kandydata, jego reputację i stanowiska teologiczne. Co więcej, zbór powinien nie tylko badać dojrzałość moralną, duchową i doktrynalną potencjalnego diakona, ale także brać pod uwagę dorobek służby w kościele.

Pobożna żona (w. 11): Debatuje się, czy werset 11 odnosi się do żony diakona, czy do diakoniki. Na potrzeby tej dyskusji założymy, że werset mówi o kwalifikacjach żony diakona. Według Pawła żony diakonów muszą „być godne, nie oczerniające, ale trzeźwe, wierne we wszystkim” (w. 11). Podobnie jak jej mąż, żona musi być godna lub szanowana. Po drugie, nie może być oszczercą ani osobą, która krąży i plotkuje. Żona diakona musi być również trzeźwa lub umiarkowana. Oznacza to, że musi być w stanie dokonywać właściwych osądów i nie może angażować się w rzeczy, które mogą utrudniać taki osąd. Wreszcie musi być „wierna we wszystkim ”(por. 1 Tm 5:10). Jest to ogólny wymóg, który funkcjonuje podobnie do wymogu, aby starsi byli „ponad wyrzutem” (1 Tym. 3: 2; Tytusa 1: 6), a diakoni byli „nienaganni” (1 Tym. 3:10).

Mąż jednej żony (w. 12): najlepszą interpretacją tego trudnego wyrażenia jest zrozumienie go jako odnoszącego się do wierności męża wobec żony. Musi być „kobietą jednej kobiety”. Oznacza to, że w jego życiu nie może być żadnej innej kobiety, z którą byłby związany w sposób intymny emocjonalnie lub fizycznie.

Dobrze zarządzaj dziećmi i gospodarstwem domowym (w. 12): Diakon musi być duchowym przywódcą swojej żony i dzieci.

Ogólnie rzecz biorąc, jeśli kwalifikacja moralna jest wymieniona dla starszych, ale nie dla diakonów, kwalifikacja ta nadal obowiązuje dla diakonów. To samo dotyczy kwalifikacji wymienionych dla diakonów, ale nie dla starszych. Na przykład diakon nie powinien mieć podwójnego języka (w. 8, ESV). Paweł nie mówi tego wprost o starszych, ale bez wątpienia dotyczy to starszych, ponieważ Paweł powiedział, że starsi muszą „być bez zarzutu”, co obejmowałoby ten zakaz.

Niemniej jednak powinniśmy obserwować różnice w kwalifikacjach, ponieważ albo oznaczają one cechę, która jest szczególnie odpowiednia dla urzędnika w celu wykonywania jego obowiązków, albo jest czymś, co stanowi problem w miejscu, w którym pisze Paweł (w tym sprawa, Efez). Powinno to być bardziej jasne, gdy zajmiemy się rozważaniem obowiązków diakona.

ODPOWIEDZIALNOŚĆ DIAKONÓW

Podczas gdy urząd starszego człowieka jest często ignorowany we współczesnym kościele, urząd diakona jest często źle rozumiany. Zgodnie z Nowym Testamentem rolą diakona jest przede wszystkim służenie. Kościół potrzebuje diakonów, aby zapewnić wsparcie logistyczne i materialne, aby starsi mogli skupić się na Słowie Bożym i modlitwie.

Nowy Testament nie zawiera wielu informacji dotyczących roli diakonów. Wymagania podane w 1 Tymoteusza 3: 8-12 koncentrują się na charakterze diakona i życiu rodzinnym. Istnieją jednak pewne wskazówki dotyczące funkcji diakonów, gdy ich wymagania są porównywane z wymaganiami starszych. Chociaż wiele kwalifikacji jest takich samych lub bardzo podobnych, istnieją pewne znaczące różnice.

Być może najbardziej zauważalną różnicą między starszymi a diakonami jest to, że diakoni nie muszą „być zdolni do nauczania” (1 Tym. 3: 2). Diakoni są wezwani do „trzymania się” wiary z czystym sumieniem, ale nie są powołani do „nauczania” tej wiary (1 Tym. 3: 9). Sugeruje to, że diakoni nie pełnią oficjalnej roli nauczyciela w kościele.

Podobnie jak starsi, diakoni muszą dobrze zarządzać swoim domem i dziećmi (1 Tym. 3: 4, 12). Ale odnosząc się do diakonów, Paweł pomija część, w której porównuje zarządzanie domem z opieką nad kościołem Bożym (1 Tym. 3: 5). Przyczyną tego pominięcia jest najprawdopodobniej fakt, że diakoni nie zajmują stanowiska w rządzie ani na czele w kościele – ta funkcja należy do starszych.

Chociaż Paweł wskazuje, że osoba musi zostać poddana próbie, zanim będzie mogła objąć urząd diakona (1 Tym. 3:10), wymóg, aby nie mógł być nowym nawróconym, nie jest uwzględniony. Paweł zauważa, że ​​jeśli starszy jest niedawno nawrócony, „może zostać nadęty zarozumiałością” (1 Tym. 3: 6). Jedną z implikacji dotyczących tego rozróżnienia może być to, że ci, którzy sprawują urząd starszego, są bardziej podatni na dumę, ponieważ mają przywództwo nad kościołem. Przeciwnie, nie jest tak prawdopodobne, że diakon, który jest bardziej sługą, popadnie w ten sam grzech. Wreszcie tytuł „nadzorca” (1 Tym. 3: 2) implikuje ogólny nadzór nad duchowym dobrem zgromadzenia, zaś tytuł „diakon” implikuje posługę zorientowaną na służbę.

Poza tym, co możemy wyciągnąć z tych różnic kwalifikacji, Biblia nie wskazuje jasno funkcji diakonów. Jednak w oparciu o wzorzec ustanowiony w Dziejach Apostolskich 6 wraz z Apostołami i Siódemką, najlepiej jest postrzegać diakonów jako sług, którzy robią wszystko, co jest konieczne, aby umożliwić starszym wykonanie powołanego przez Boga powołania pasterza i nauczania Kościoła. Tak jak apostołowie powierzyli obowiązki administracyjne Siódemce, tak starsi mają przekazać pewne obowiązki diakonom, aby starsi mogli skoncentrować swoje wysiłki gdzie indziej. W rezultacie każdy lokalny kościół ma swobodę definiowania zadań diakonów w oparciu o ich szczególne potrzeby.

Jakie są obowiązki, za które diakoni mogą być dzisiaj odpowiedzialni? Mogą być odpowiedzialni za wszystko, co nie jest związane z nauczaniem i prowadzeniem kościoła. Takie obowiązki mogą obejmować:

Udogodnienia: Diakoni mogą być odpowiedzialni za zarządzanie majątkiem kościelnym. Obejmuje to upewnienie się, że miejsce kultu jest przygotowane do nabożeństwa, sprzątanie lub uruchomienie systemu dźwiękowego.

Życzliwość: Podobnie jak w Dziejach 6: 1–6 przy codziennym rozdawaniu wdów, diakoni mogą być zaangażowani w zarządzanie funduszami lub inną pomoc potrzebującym.

Finanse: chociaż starsi powinni prawdopodobnie nadzorować sprawy finansowe kościoła (Dz 11:30), najlepiej pozostawić diakonom zajmowanie się codziennymi sprawami. Obejmuje to zbieranie i liczenie oferty, prowadzenie dokumentacji i tak dalej.

Ushers: Diakoni mogą być odpowiedzialni za dystrybucję biuletynów, zasiadanie w zborze lub przygotowanie elementów do komunii.

Logistyka: diakoni powinni być dostępni, aby pomagać na różne sposoby, tak aby starsi mogli skoncentrować się na nauczaniu i prowadzeniu kościoła.

WNIOSEK

Podczas gdy Biblia powierza starszym zadania nauczania i prowadzenia kościoła, rola diakonów jest bardziej zorientowana na służbę. Oznacza to, że mają dbać o fizyczne lub doczesne obawy Kościoła. Zajmując się takimi sprawami, diakoni uwalniają starszych, aby skupili się na zaspokajaniu duchowych potrzeb zboru.

Jednak pomimo tego, że diakoni nie są duchowymi przywódcami zboru, ich charakter ma ogromne znaczenie, dlatego diakoni powinni być badani i przestrzegani biblijnych kwalifikacji określonych w 1 Tymoteusza 3.

Autorstwa Benjamin Merkle

Cechy diakonisów

Podobnie ich żony muszą być godne, a nie oszczercze, umiarkowane, wierne pod każdym względem.

1 Tymoteusza 3:11

Pytanie interpretacyjne: Czy w wersecie 11 Paweł odnosi się do żon diakonów w tłumaczeniu NET, czy do kobiet (tj. Diakones), jak w NIV 2011?

Mówiąc o diakonach, Paweł mówi: „Podobnie ich żony muszą być godne, a nie oszczercze, umiarkowane, wierne pod każdym względem” (w. 11). Ten tekst budzi kontrowersje. Czy odnosi się do żon diakonów, przetłumaczonych przez NET, KJV i NASB, czy do roli diakonisty, jak w NIV 2011?

Ci, którzy wierzą, że Paweł mówi o żonach diakonów, argumentują, że to dziwne, że Paweł stawia wymagania wobec diakonów w środku rozmowy o diakonach. Dlaczego nie poczekać, aż skończy nauczać o diakonach? Ci, którzy zajmują to stanowisko, zazwyczaj nie akceptują kobiet-diakonów. Dla nich biura starszego i diakona są zarezerwowane dla mężczyzn.

Istnieją jednak mocne dowody, że 3:11 w rzeczywistości odnosi się do kobiet-diakonów. Dlaczego ta interpretacja jest najbardziej prawdopodobna?

Pytanie interpretacyjne: Jakie są argumenty na rzecz interpretowania go jako „kobiety” zamiast „żony” w 1 Tymoteusza 3: 11 – dopuszczając w ten sposób diakonis?

Użycie „podobnie” przez Pawła przemawia za trzecią odrębną grupą. Użył tego samego wyrażenia, aby odróżnić diakonów od starszych w 1 Tymoteusza 3: 8 i kobiet od mężczyzn w 1 Tymoteusza 2: 9.

Nie ma zaimków dzierżawczych łączących kobiety z diakonami. W wersjach, które tłumaczą to jako żony, „ich” jest dostarczane przez tłumacza.

Żony starszych nie mają żadnych kwalifikacji. Dlaczego mieliby być kwalifikacje dla żon diakonów, a nie dla starszych?

Wydaje się, że w Nowym Testamencie istnieją inne dowody na diakonizę. W Rzymian 12: 1 Paweł mówi o diakonisie (sługi) Phoebe.

Wreszcie, rola diakona, ponieważ nie jest to przede wszystkim nauczanie i pozycja rządząca, nie naruszy instrukcji Pawła o kobietach, które nie nauczają lub nie mają władzy nad mężczyznami w kościele (2:12). Dlatego najlepiej jest postrzegać to jako odnoszące się do kobiet diakonów zamiast żon diakona.

Teraz rozważymy podstawowe cechy diakoni.

Deaconesses muszą być godne

Ponownie, podobnie jak mężczyźni diakoni, muszą poważnie traktować wiarę i żyć nią w sposób, który wzbudza szacunek u wszystkich. Powinno być zachwytem, ​​jak te kobiety żyją swoją wiarą.

Diakonises muszą być wierni

Diakonezy nie mogą być oszczercze

Można to również tłumaczyć jako „nie złośliwi mówcy”, „nie fałszywi oskarżyciele” lub „nie diabły” 10. Nie mogą to być plotki – szerzące pogłoski lub kłamstwa w kościele. Używają języków, aby budować, a nie rozkładać.

Diakonezy muszą być umiarkowane

Oznacza to, że ćwiczą panowanie nad sobą i opanowanie. Nie pociągają ich żadne ekscesy, które mogłyby stępić ich duchowe rozeznanie. Obejmuje to ich jedzenie i picie, rozrywkę i sposób radzenia sobie z emocjami. Wykazują się panowaniem nad sobą, co pozwala im jasno myśleć i pomagać innym bardziej efektywnie.

„Wierny pod każdym względem” można również tłumaczyć jako „godny zaufania we wszystkim”. Odnosi się to nie tylko do ich wiary chrześcijańskiej, ale także do ich słowa w ogóle. Zawsze podążają. Można na nich liczyć i polegać na różnych zadaniach, prawdach i tajemnicach.

Choć kobiety nie mają oficjalnego stanowiska, wiele kobiet pełni tę rolę w kościele. Wykonują większość prac zakulisowych: modlą się, administrują, doradzają, a nawet uczą, ale nie w sposób, w jaki inni często je widzą lub chwalą. Są kręgosłupem posługi Kościoła i, jak mówi Paweł w wersecie 13, osiągają doskonałą pozycję przed Bogiem i wielką pewność w wierze (w. 13). Bóg obficie wynagrodzi ich za wierną służbę tutaj na ziemi i pewnego dnia w niebie.

Pytanie aplikacyjne: Jakie wierne kobiety silnie zainspirowały lub podważyły ​​twoją wiarę i jak?

Wniosek

Diakoni i diakonizy są oficjalnymi sługami kościoła. W miarę wzrostu posługi w kościele oficjalnie uznaje się, że wspierają posługę starszych.

Wielki Piątek 10.04.2020

Search

Archiwa